27/8/16

“50 χρόνια ΕΡΤ” | Isla Caribe Tropicana


50 χρόνια ΕΡΤ
Ο αμερικανός πρόεδρος Ομπάμπα μαζί με το επιτελείο του, βλέπει από το παράθυρο, καθώς το προεδρικό αεροσκάφος Air Force One ετοιμάζεται να προσγειωθεί στην Αβάνα: «Ο Ομπάμα βλέπει τις ομορφιές της Κούβας» είπαν και έγραψαν κάποιοι στα ελληνικά ΜΜΕ [rEUTERS].

Αγαπητή ΟΔΟΣ,

Δεν φταίω εγώ και δεν ευθύνομαι. Αγωνίζομαι βλέπεις να μην σε ενοχλώ με τα δικά μου, τις εμμονές μου, όπως θα χαρακτήριζαν τις έγνοιες μου, ορισμένοι στον Δήμο Καστοριάς. Αλλά είναι η ΕΡΤ που μεταξύ άλλων αφορμών, δεν με αφήνει να αγιάσω. Και τώρα που το σκέφτομαι μήπως και η ΕΡΤ που μου εκπέμπει κάθε μέρα –με το αζημίωτο από πλευράς μου– εμμονή δεν είναι; Και εδώ που τα λέμε, με τις ΕΡΤ1, ΕΡΤ 2 και ΕΡΤ3, όχι μόνο εμμονή, αλλά έως και εμδιπλή και εμτριπλή θα έλεγα ακόμη.

Και πιο συγκεκριμένα είναι η ΕΡΤ που με τα 50χρονα της ελληνικής τηλεοπτικής ζωής, τα οποία συνεχίζει να εορτάζει, όλο και μου δίνει αφορμές. Μου τσακίζει το ηθικό. Η Ελλάδα βουλιάζει και μαζί της οι μη βολεμένοι Έλληνες, και αυτοί συνεχίζουν για ένα μήνα τώρα το βιολί τους. Και να σκεφτείς ότι ο πρόεδρός της ονομάζεται Ταγματάρχης, νομίζω. Φαντάσου να ήταν κάποιος Αρχιστράτηγος –με τ’ όνομα.

Έτσι είναι η ΕΡΤ, με τις πολλές κορούλες της, τις ΕΡΤ1, ΕΡΤ2 και ΕΡΤ3 και τα άλλα παιδιά, τους δεκάδες δηλαδή ραδιοφωνικούς σταθμούς, τους άπειρους –με όλες τις έννοιες του όρου– συνεργάτες, συμβούλους και ανταποκριτές της. Σαν την Λερναία Ύδρα μου μοιάζει. Της έκοψαν μερικά πλοκάμια και ξεφύτρωσαν άλλα τόσα. Καλά αυτός δεν είναι οργανισμός, μεραρχία, στρατιά δημοκρατικής ενημέρωσης θαρρώ είναι. Ώστε εδώ που τα λέμε  «φυσικό» που μοιάζει να αντιμετωπίζουν τα γενέθλια σαν αρμένικη γιορτή, και επιπλέον να τα γιορτάζουν τόσο με το νέο, όσο και με παλιό ημερολόγιο. Με το Πάσχα των Ορθοδόξων αλλά και αυτό των (μετά συγχωρήσεως) Καθολικών.

26/8/16

ΝΩΝΤΑ ΤΣΙΓΚΑ: "Και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως..."


Tsigas-Papamosxos-Odos-Kastoria
ΟΔΟΣ 31.3.2016 | 829


26 Μαρτίου 2016, Καστοριά, Μπαϊρακτάρειο ωδείο: 
Παρουσίαση του βιβλίου με διηγήματα του Ηλία Λ. Παπαμόσχου, 
"Η αλεπού της σκάλας και άλλες ιστορίες", εκδόσεις Κίχλη, 2015.

* * * 



Για να δικαιολογήσω το πρώτο -και κύριο- συστατικό της ιδιότητάς μου, αυτό του Νευρολόγου, θα προσπαθήσω να σας οδηγήσω σε μια κάπως σύνθετη συνεπαγωγή περνώντας μέσα από τους λειμώνες της Νευρολογίας.

Το σύνδρομο Gilles de la Tourette αποτελεί μια νευρολογική νόσο που εμφανίζεται με σχετικά χαμηλή συχνότητα στον συνολικό παιδικό πληθυσμό. Εκδηλώνεται με πλήθος από νευροψυχιατρικές εκδηλώσεις. Συνηθέστερα με ακούσιες στερεότυπες κινήσεις (τα λεγόμενα tics) που αφορούν κυρίως τους μύες του λάρυγγα, του προσώπου, του κορμού ή των άκρων και περιλαμβάνουν κραυγές, ανοιγοκλείσιμο των ματιών, τινάγματα του κεφαλιού, των ώμων, μορφασμούς, χοροπηδήματα, άγγιγμα άλλων προσώπων ή πραγμάτων στον γύρω χώρο κλπ. Σε υψηλό ποσοστό συνυπάρχει παλιλαλία (δηλαδή επανάληψη της τελευταίας λέξης που το ίδιο το παιδί έχει πει), ηχολαλία (επανάληψη ενός ήχου, μιας λέξης ή μιας φράσης που μόλις έχει ακούσει), ηχοπραξία (άσκοπη μίμηση με κινήσεις ήχων που ακούει) και σε μικρότερο βαθμό κοπρολογία (που αφορά την αθυροστομία με λέξεις άσχετες, προσβλητικές ή περιπαιχτικές εκφράσεις). Η κατάσταση από την εφηβεία κι έπειτα μπορεί να υφεθεί σημαντικά ή να υποχωρήσει πλήρως με διατήρηση ίσως κάποιων περιόδων έξαρσης κατά την ενήλικη ζωή. Συχνά τα άτομα που πάσχουν από τη νόσο παρουσιάζουν και ορισμένες ψυχιατρικές εκδηλώσεις.

O Γκλέν Γκούλντ, ο καναδός πιανίστας, «ο γιός του γουναρά» ο «ντυμένος με βαριά ρούχα χειμώνα καλοκαίρι» και που «σ’ ένα εξοχικό παραλίμνιο απομονώνονταν για να μελετήσει, να κελαηδήσει παραλίγο να πω…» υπήρξε σπουδαίος σολίστας του πιάνου και σταμάτησε να συμμετέχει δημόσια σε recitals ή συναυλίες σε ηλικία 30 ετών οπότε και επιδόθηκε συστηματικά στις σπουδαίες, και μαζί ιδιότυπες, ηχογραφήσεις της δουλειάς του. Πέθανε το 1982, σε ηλικία μόλις 50 ετών, ύστερα από εγκεφαλική αιμορραγία λίγο προτού αποσυρθεί –όπως είχε αποφασίσει- και από τις ηχογραφήσεις. Τον βλέπουμε σε ταινίες να παίζει καθισμένος σ’ ένα χαμηλό καρεκλάκι, που καμία δεν έχει σχέση με το γνωστό σκαμπό του πιανίστα, να μορφάζει, να εκστασιάζεται, να σηκώνει ξαφνικά το αριστερό του χέρι από το κλαβιέ και να διευθύνει τον εαυτό του ψαύοντας ταυτόχρονα τον αέρα σαν να σχηματίζει, με τα αεικίνητα μακριά του δάκτυλα, νότες πάνω σε φανταστικά πλήκτρα. Ταυτόχρονα ακολουθεί -τραγουδώντας την μουσική!- στις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ ή στο Καλώς συγκερασμένο κλειδοκύμβαλο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ, που ο ίδιος ερμηνεύει στο πιάνο…

«[…] Μουρμούριζε τη μελωδία όπως παιδί συνεπαρμένο απ’ το παιχνίδι ή σαν ψυχή που τον κόσμο αποχαιρετά […]».

25/8/16

Μπορούν οι ιεράρχες να λένε ό,τι θέλουν;




του Δημήτρη Χριστόπουλου
«Ενθέματα» της εφημ. Αυγής

Τo σύμφωνο συμβίωσης είναι πλέον νόμος του κράτους, και πολύς κόσμος, πολύ πέραν της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, πρέπει, νομίζω, να είμαστε χαρούμενοι: Οι φιλελεύθεροι που πιστεύουν στα ατομικά δικαιώματα, οι αριστεροί που πιστεύουν στην ισότητα, οι καλοί χριστιανοί, άνθρωποι που αγαπάνε τον πλησίον τους, ακόμα και συντηρητικοί εχέφρονες, καθόσον η σχετική διάταξη δεν έχει κάτι το ριζοσπαστικό σε σχέση με αντίστοιχες νομοθετικές προβλέψεις των περισσοτέρων ευρωπαϊκών κρατών που συνομολογούν δικαίωμα γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, ακόμα και τεκνοθεσίας από αυτούς. Μέρες που ’ναι, το σύμφωνο συμβίωσης λοιπόν είναι μια πραγματική ευχή. Την ευχή αυτή αρνούνται (εκτός της Χρυσής Αυγής, όπως είναι απολύτως αναμενόμενο), το ΚΚΕ που υπόσχεται πως «με τη διαμόρφωση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, οπωσδήποτε θα διαμορφωθεί νέος τύπος συμβίωσης, ως σχετικά σταθερής ετεροφυλικής σχέσης και αναπαραγωγής», η μη δημοκρατική Δεξιά –οι Αν.Ελ. (με λίγες εξαιρέσεις) και τμήμα της ΝΔ– και, δυστυχώς, η Εκκλησία της Ελλάδας. Ο προκαθήμενός της δήλωσε, κάπως ενοχικά (αφού πρώτα είχε χαρακτηρίσει την ομοφυλοφιλία «εκτροπή») πως «Όλα είναι παιδιά του Θεού, αλλά ό,τι κάνουν δεν σημαίνει ότι είναι και σωστό» ενώ, απολαμβάνοντας την καθιερωμένη επίσημη εκκλησιαστική ανοχή στη μισαλλοδοξία τους, οι «συνήθεις ύποπτοι» Καλαβρύτων, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης άνοιξαν τον στόμα τους και τι δεν είπαν…

24/8/16

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α. ΔΑΟΥΤΟΠΟΥΛΟΥ: Απλά και τυραννικά



Μια αιφνιδιαστική επίσκεψη στην πατρική γη, συνέπεσε με μια ενημερωτική συνάντηση που προκάλεσε η τεχνική υπηρεσία του Δήμου για να ενημερώσει τους συμπατριώτες μου γεωργούς για το νέο αρδευτικό έργο που χρόνια τώρα το περιμέναμε και που είχε δημοπρατηθεί και σε λίγες ημέρες θα ξεκινούσε η κατασκευή του.

Πολύ σωστά έθεσε το εύλογο ερώτημα ο συγχωριανός μου, ο Κοσμάς. «Γιατί μας ενημερώνετε τώρα την τελευταία στιγμή και όχι πολύ πριν όταν γινόταν η μελέτη; Τότε, τις παρατηρήσεις που θα είχαμε μπορούσε ο μελετητής να τις λάβει υπόψη και να φτιάξει ένα έργο που θα κάλυπτε καλύτερα τις ανάγκες μας. Φαντάζομαι πως αυτός είναι ο ρόλος των έργων που γίνονται. Να μας διευκολύνουν και όχι να μας ταλαιπωρούν».

Αλήθεια, πόσο δίκιο είχε η παρατήρηση του Κοσμά. Μου θύμισε τις δημόσιες ακροάσεις (public hearings) που γνώρισα κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών στην Αμερική. Εκεί, από τη στιγμή που αποφασίζεται η κατασκευή ενός έργου, καλούνται τα μέλη της τοπικής κοινωνίας που θα επηρεαστούν από το έργο και μαζί οι μελετητές του έργου σε μια δημόσια ανοιχτή συζήτηση, όπου οι μελετητές ενημερώνουν τα μέλη της τοπικής κοινωνίας για το τι σκέπτονται να κάνουν και τα μέλη της τοπικής κοινωνίας εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους τις οποίες οφείλουν να λάβουν υπόψη τους οι μελετητές.

23/8/16

Οι νεκροπόλεις της Κρεπενής




Σε συγχρηματοδοτούμενο έργο αποχέτευσης του Δήμου Καστοριάς και σε υποέργο του με αντικείμενο την επίβλεψη των εκσκαφών από την αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων οφείλεται ο εντοπισμός και ακολούθως η πραγματοποίηση σωστικής ανασκαφικής έρευνας σε τρία αρχαία νεκροταφεία διαφορετικών ιστορικών περιόδων, στη νότια παρόχθια ζώνη της Λίμνης Ορεστίδος, στην περιοχή Κρεπενής της κοινότητας Μαυροχωρίου.

Τα αποτελέσματα της ανασκαφικής αυτής έρευνας ανακοινώθηκαν τον περασμένο μήνα, στο πλαίσιο της 29ης Συνάντησης για το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη, που πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Τελετών της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Την ανακοίνωση αυτή με τίτλο «Η Μνήμη της Αθανασίας. Παραλίμνιες νεκροπόλεις από τους πρώιμους ιστορικούς έως τους ελληνιστικούς χρόνους στην Κρεπενή Καστοριάς» υπέγραφαν η Δρ Γεωργία Στρατούλη, Προϊσταμένη του Τμήματος Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιολογικών Χώρων, Μνημείων και Μουσείων της ΕΦΑ Καστοριάς, και οι αρχαιολόγοι συνεργάτες της στην Κρεπενή, Νατάσα Κυριατζή και Ιωάννης Πετσάλνικος. Στην ανασκαφική ομάδα συμμετείχαν, επίσης, τοπογράφοι μηχανικοί, συντηρητές και ειδικευμένοι εργατοτεχνίτες.

Στο περιορισμένο πλάτος του χάνδακα τοποθέτησης του αποχετευτικού αγωγού και σε δύσκολες αμμώδεις επιχώσεις, η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε ταφές τριών νεκροπόλεων, ισάριθμων και άγνωστων προς το παρόν οικιστικών συνόλων της περιοχής. Στοιχεία της οργάνωσης του χώρου των νεκροπόλεων, η κατάσταση διατήρησης των οστών και τα κτερίσματα των ταφών είναι αποκαλυπτικά διαφορετικών εθίμων ταφής και κοινωνικής οργάνωσης.

Λόγος & Αντίλογος

Κύριε Διευθυντά,

Α’. Επειδή κατά τα σχόλια κάποιων αναγνωστών η έγκριτη, αγαπητή εφημερίδα «Οδός» τείνει να ομοιάζει με λογοτεχνική κατά περιόδους έκδοση, προτείνω ποιάν τινα αλλαγήν, η οποία θα συνίσταται: κείμενα έχοντα σχέση με την λογοτεχνία (πεζά ή ποιητικά, πολιτιστικά και κριτικές επ’ αυτών συγγραφές) να αποτελούν ιδιαίτερο ένθετο της εφημερίδας σας (σεις με την εμπειρία που διαθέτετε, θα εμπνευσθείτε το σχήμα, τη μορφή που θα λάβει) κι οι υπόλοιπες σελίδες θα περιλαμβάνουν τα τοπικά του νομού μας ή της πόλεως Καστοριάς και τα εν γένει κοινωνι-κοπολιτικά θέματα ή προβλήματα, τοπικές ειδήσεις και τα συναφή!

22/8/16

ΚΟΣΜΑ ΡΕΚΑΡΗ: Φιλότιμο και φιλοξενία


Ρεκάρης-Καστοριά-Μελβούρνη


Αν και έχουν περάσει πάνω από 2500 χιλιάδες χρόνια, αξίζει στους αρχαίους μας να είμαστε περήφανοι και να τους παραδειγματιζόμαστε για την μεγάλη κληρονομιά που μας έχουν αφήσει. Σήμερα τους αγκαλιάζουμε γιατί είναι δικοί μας είναι οι πρόγονοί μας και γιατί ήταν και ωραίοι. Ο υπόλοιπος κόσμος όχι μόνο τους θαυμάζει, αλλά και τους παραδειγματίζεται σε όλες τις πλευρές. Ο Σωκράτης γνωστός φιλόσοφος έλεγε. «Η ενδυμασία περιορίζει τις ατέλειες στην αρμονία του σώματος, ενώ η αγαθότητα περιορίζει τα παραπτώματα».

Κάποτε ο Σωκράτης επιστρέφοντας αργά από την αγορά βρήκε την γυναίκα του να καθαρίζει το χωματένιο δάπεδο του σπιτιού, και για κάποιο λόγο ήρθε σε ρήξη μαζί της, για ν’αποφύγει τα περαιτέρω έφυγε και την στιγμή που περνούσε κάτω από το παράθυρο, δέχτηκε ένα κουβά με λασπωμένο νερό, έφυγε και φιλοσοφώντας είπε. «Ε! Τι περιμένεις μετά τις βροντές και τις αστραπές έρχεται και η καταιγίδα...»

21/8/16

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΟΡ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ: Χρυσούλα Πατρώνου-Παπατέρπου, Το κουφάδι και άλλα διηγήματα



εκδόσεις Κοράλλι, Αθήνα 2014

Παρακολουθούσα από πολύ νωρίς τα διηγήματα της Χρυσούλας Πατρώνου-Παπατέρπου, καθώς άρχισαν να δημοσιεύονται στην Οδό. Το διήγημα, ως λογοτεχνικό είδος, είναι εκ φύσεως δύσκολο και για τον αναγνώστη, γιατί ζητά αφοσίωση στην ανάγνωση, αλλά και για το συγγραφέα του, που πρέπει με λίγες λέξεις να κάνει το κείμενο του ελκυστικό. Σε πολύ μικρή έκταση πρέπει να χωρέσουν νοήματα και σκέψεις και πρέπει να γίνουν αντιληπτά τα μηνύματα από τον αναγνώστη-παραλήπτη, ενώ τα τυχόν λάθη είναι εύκολα ορατά… Η γραφή λοιπόν της Χρυσούλας Πατρώνου με τράβηξε από την πρώτη στιγμή, διότι συμπεριλάμβανε όλα όσα απαιτείται να έχει ένα διήγημα και μάλιστα πολύ περιεκτικά, καθώς η έκταση των διηγημάτων της είναι ιδιαίτερα μικρή – είναι δηλαδή καθαυτό διηγήματα και όχι μικρές νουβέλες.

20/8/16

ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΤΡΩΝΟΥ ΠΑΠΑΤΕΡΠΟΥ: Οι σημαδούρες


πατρώνου καστοριά


Είναι δύο. Σε απόσταση περίπου δέκα μέτρων η μία από την άλλη και γύρω στα πέντε από την όχθη. Η μία άσπρη, που το πέρασμα του χρόνου της πέρασε ένα σκούρο πράσινο χρώμα από πάνω. Η άλλη, θα πρέπει να ήταν αρχικά γαλάζια, τώρα μετατράπηκε σε σκούρο μολυβί, σχεδόν μαύρη. Τις ξεχωρίζεις από μακρυά, όταν τα νερά είναι ακύμαντα. Χάνονται σχεδόν ολοκληρωτικά, με την πρώτη υδάτινη αναταραχή και αναδύονται κάθε φορά που το ένα κύμα διαδέχεται το άλλο. Κάποτε θα πρέπει να έδεναν σ’ αυτές καράβια. Τώρα στέκουν παντέρημες, αντικριστά η μία με την άλλη και λικνίζονται όλη την ώρα. Πάνω-κάτω, πάνω κάτω... Αν κάθεσαι στο παγκάκι στην αποβάθρα και τις παρατηρείς, το λίκνισμά τους αυτό σε παρασέρνει, νιώθεις μια ελαφριά ευχάριστη ζαλάδα, μεταφέρεσαι πίσω, στα βρεφικά σου χρόνια, τότε που χέρι μητρικό σε νανούριζε στη νάκα, πάνω κάτω, πέρα δώθε, πάνω κάτω...

19/8/16

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΟΥΛΑ: Περικλέους Επιτάφιος λόγος


Perikleous-Epitafios-Kastoria-ODOS
ΟΔΟΣ 24.3.2016 | 828

Η αποστολή κάθε ηγέτη είναι να προπορεύεται και να οδηγεί τον λαό του. Οι πετυχημένοι ηγέτες, οδηγούν τους λαούς τους, που τους ακολουθούν, σε επιτυχίες, σε νίκες και σε θριάμβους. Οι κακοί ηγέτες τους οδηγούν σε αποτυχίες και καταστροφές.
Έτσι πριν από 2500 χρόνια υπήρξε ο Περικλής, ο μέγιστος πολιτικός ηγέτης της κλασσικής Ελληνικής Δημοκρατίας που κατάφερε να κρατήσει τους Αθηναίους ενωμένους μέσα την δίνη του Πελοποννησιακού πολέμου.
Ήταν ένας αριστοκράτης δημοκράτης με πλήρη επίγνωση της αξίας που έχει η «αριστεία» για κάθε πολίτευμα.

ΤΕΙ Καστοριάς | MET


ΟΔΟΣ 14.4.2016 | 831 | Gaetano Donizetti: Roberto Devereux 

18/8/16

1953-1954



Αναμνήσεις Νεστορίου: Τα ΤΕΑ του Νεστορίου 1953-1954, ο Χρήστος Καρακάσης δεξιά Παύλος Χατζής και αριστερά ο Κοσμάς Ρεκάρης.
Κοσμάς Ρεκάρης
krekaris@gmail.com | Μελβούρνη Αυστραλίας

Δημοσιεύθηκε στην ΟΔΟ στις 14 Απριλίου 2016, αρ. φύλλου 831


Λόγος & Αντίλογος

Κύριε Διευθυντά,

Στην εφημερίδα σας δημοσιεύσατε την σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στον Δήμο Καστοριάς για τον ΤΑΡ παρουσία του δημάρχου και όλων των προέδρων των δημοτικών τοπικών κοινοτήτων, με την φωτογραφία όλων των παρευρισκομένων (για να τους έχουμε για ενθύμιο) για να μας θυμίζουν ότι αυτή η δημοτική αρχή δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει παροχή αερίου από τον αγωγό που θα περάσει από τα χωράφια των δημοτών τους παρά τις προφορικές καθησυχαστικές υποσχέσεις.

17/8/16

Κορέστεια: τα χωριά της λήθης


Το βιβλίο αυτό (παρουσιάστηκε την περασμένη Δευτέρα 11 Απριλίου στην Αθήνα) συνθέτει και καθιστά άμεσα προσιτή τη διάσπαρτη και ποικίλη ιστορική «ύλη» που έχει αποκαλυφθεί για τις κοινότητες των Κορεστείων νομού Καστοριάς και Φλώρινας. Οι σελίδες του προσφέρουν μια συνεκτική παρουσίαση της κοινωνικής και της ιστορικής διαδρομής του τόπου και των κατοίκων του, πολύ πριν αλλά και μετά την ενσωμάτωση του 1912-1913 στον ελληνικό κορμό, φτάνοντας ως τις μέρες μας.
 

Λόγος & Αντίλογος

Το Σάββατο 2 Απριλίου όταν ο περιφερειάρχης κ. Θ. Καρυπίδης παραδεχόταν πως η δωρεά των 2.000 ευρώ της Τράπεζας Πειραιώς είχε κατατεθεί στον προσωπικό του λογαριασμό, επικαλούνταν τη διαφάνεια. Έκτοτε και έχοντας προφανώς συνειδητοποιήσει τι σημαίνει αυτή η παραδοχή άρχισε μια άκομψη και ανοίκεια προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών, τόσο απ΄ τον ίδιο όσο και απ΄ όσους άλλους άμεσους πολιτικούς του συνεργάτες, έχουν το δικό τους μερίδιο. Το τι σχέση έχει αυτό με τη διαφάνεια, ας μας το πει ο ίδιος.

16/8/16

«Νίκος Δραγούμης ο ζωγράφος 1874-1933»



Φωτογραφικό στιγμιότυπο με την κ. Σάσα Νάτσινα (ένθερμη υποστηρίκτρια και χορηγός των «Δραγουμείων» Βαγατσικού), την ημέρα των εγκαινίων της έκθεσης «Νίκος Δραγούμης ο ζωγράφος 1874-1933», που πραγματοποιήθηκαν στο αρχοντικό Βέργου στις 9 Απριλίου 2016. 
 [φωτογραφία: Ελ.Μπλιάγκα]

ΛΑΖΑΡΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗ: Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική

ήτοι περί του ορθώς λέγειν τε και γράφειν

-7.4.2016 (τοπικός τύπος) ... ώστε να ελαχιστοποιηθεί ή να εξαληφθεί ο κίνδυνος τροχαίων ατυχημάτων. Το ορθόν: να εξαλειφθεί (το ρήμα εξαλείφω, παθητ. αόρ. εξαλείφθηκε, να εξαλειφθεί). Σημαίνει: εξαφανίζω πέρα για πέρα, ολοτελώς. Έχει και την έννοια του καταργώ (π.χ. μια διάταξη ως παράνομη). Εν χρήσει είναι και με άλλη πρόθεση: απαλείφω (απαλείφθηκε) = σβήνω, διαγράφω, αφαιρώ (π.χ. απαλείφθηκε το όνομά του από τον κατάλογο προακτέων αξιωματικών). Από ένα γραπτό κείμενο αφαιρείς, "βγάζεις" για λόγους δημοσιογραφίας κ.λ.π. λέξη ή φράση ολόκληρη, δηλαδή απαλείφεις (απηλείφθη η επίμαχος διάταξις, στην καθαρεύουσα) [1].